westcoast usa • 22 • gestolen paspoorten!?!

by - 08 september


Heyhoi! Ik ben er weer! Terug in België na een geweldige rondreis door de Westkust van de Verenigde Staten. Nu ja, de laatste 3 dagen gingen wat moeizamer dan gepland. In Los Angeles werd er ingebroken in onze gehuurde auto en onze paspoorten werden gestolen. Maar - en bereid je voor op de meest cliché zin - "Laten we bij het begin beginnen".





Misschien een beetje gek dat ik mijn Amerikablogs met het bijna-einde van de reis begin, maar je zal later in deze post nog wel merken waarom.

22 augustus! Dag nummer 23 van onze 27-daagse vakantie. We stonden vroeg op zodat we op tijd konden vertrekken naar Los Angeles. Ongeveer 2 uurtjes rijden vanaf Santa Barbara, de kuststad waar we de voorbije dagen hadden doorgebracht. Een ontbijtje bij de Starbucks. Echt, je moest eens weten hoe eentonig de ontbijtjes tijdens deze reis waren. Pannenkoeken of wafels. En als het geen van beide was, waren het waarschijnlijk muffins en een echte Amerikaanse Starbucks Coffee.

Nu ja. Wij reden lekker verder naar Californië, een staat die trouwens helemaal anders is dan de vorige staten die we al bezochten (Utah, Nevada, Arizona). En na 2 en een halve aflevering Netflix kwamen we aan.

We brachten eerst een bezoek aan Venice Beach, een van de bekendste stranden van Californië. Heel erg druk daar. De lange boulevard was heel erg kleurrijk en je werd wel vaker aangesproken door mensen die je een of andere CD of uiterst exclusief ijsje willen verkopen.
Een skatepark trok onze aandacht. Er stonden wel meer mensen aan de rand toe te kijken hoe jongens én meisjes spectaculaire trucs doen.


We liepen weer een stukje verder over de boulevard, maar meer was er verder niet echt te zien. Er staan echt overal palmbomen. Weer zoiets typisch. Het strand was wel echt heel mooi. Je kon de plekken met 'goede golven' er zo uithalen door de grote hoeveelheid surfers. Veel variatie aan watersport was er in ieder geval niet, maar ik kreeg gelijk weer zin om in het water te duiken na mijn mini surfles van een paar dagen eerder.

We kwamen 'Muscle Beach' tegen, vrij grappig eigenlijk. Vergelijkbaar met een fitnesscentrum, maar dan, euh, op een strand? Brede en minder brede mannen die hun muscles nog wat extra kwamen oppompen. En dat allemaal in de bloedhete zon.

We bleven met z'n vieren wat staan koekeloeren naar surfers en wannabe-surfers op een kleine pier, voordat we terug in de auto stapten en verder reden richting Hollywood, Walk of Fame om precies te zijn.



Op de Walk of Fame was het bijna onmogelijk om foto's te maken van een van de sterren. Er lopen altijd wel mensen in de weg. Ik was verbaasd dat ik nog vrij veel bekendheden kende, zo kwamen we onder andere Tom Hanks, Tom Cruise, The Muppets en ja, Donald Trump tegen.

We waren een kwartiertje aan het wandelen toen we werden tegengehouden door een grote man in pak. "Hé, dat is hier van Scientology", wist mijn broer mij te vertellen. De etalage waar we voor stonden was gevuld met rode boeken in alle talen, geschreven door meneer Ron Hubbard.
De man in pak bood ons aan een korte film te kijken om het boek, Dianetics, te kaderen. We keken elkaar alle vier aan. Waarom niet een beetje openminded zijn? We hadden toch tijd genoeg.
Dus wij die filmzaal binnen. Was dat dus een film van 20 minuten over hoe geweldig dat boek dus was en hoe Dianetics de wereld had veranderd.
Komen wij die filmzaal buiten, wordt er meteen een mooi boekenpakket in onze handen geduwd. It's only 50 dollars!!! We zijn vervolgens nog 20 minuten beziggehouden door een vrouw die ons liet antwoorden op belangrijke levensvragen. Oké, oké, allemaal goed hoor. Nee, we hebben het boek niet gekocht, maar nu hadden we dat ook weer eens gezien daarbinnen.


En natuurlijk moeten we de wereldberoemde Hollywood letters toch gezien hebben! Het aantal toeristen viel zelfs nog heel goed mee ook. Ik had me voorbereid op een kilometerslange rij om enkele kiekjes te kunnen schieten. Nee hoor, ik had vrijwel meteen een goede plek om de letters duidelijk vast te leggen.

Na zo'n 2 uurtjes te hebben rondgehangen in Los Angeles liepen we terug naar de auto. Papa's trui lag op de grond, onder de koffer.
"Heeft iemand van jullie iets uit de koffer gehaald?", vroeg hij. De wanhoop was al van onze gezichten te lezen. "Zeg dat het niet waar is."
Hij opende de koffer en 4 paar ogen werden groot. De 4 koffers stonden nog op hun plaats, maar 2 rugzakken waren weg. Dé rugzakken. Dé rugzak met onze paspoorten én de macbook van papa. Ja, ja, het klopt dat je die altijd bij je moet hebben. Maar 'dat overkomt ons toch niet'.
Paniek!
"'t Is niet waar hè!"
"Wat moeten we nu doen? De politie bellen?"
"Ooooooh neeeee!"
"Maar hoe moeten we nu terug naar huis?"
"En nuuuuu?"
"Hopelijk moeten we geen maand langer hier blijven."
"Overmorgen vertrekt het vliegtuig!"
"Al die foto's zijn weg!"

We zijn alle foto's voor San Francisco kwijt. Papa zette namelijk regelmatig de foto's van de camera over naar zijn laptop, en nee, ze stonden niet in de cloud. De nachtmerrie voor elke vakantieganger en memory chaser. Ik baal zo erg.

Maar nu waren de paspoorten het belangrijkst. Een vriendelijke Amerikaan die toevallig voorbij kwam, gaf ons het adres van het Los Angeles Police Department. Dus wij daar naartoe. Als dit niet was gebeurd reden we nu verder, richting Las Vegas, maar dat kon nu niet.
Bij de politie deden we dus aangifte en moesten we een heel document over wat er was gestolen etc. invullen. We vroegen om informatie over die gestolen paspoorten, wat we nu moesten doen. Die man zei dat we gewoon het nummer van de aangifte moesten tonen in de luchthaven, dan zouden ze ons wel doorlaten.
Hmm, nee, nee. Wij gingen toch maar eens op zoek naar een Belgisch consulaat. Oh god, ook dat nog. Een Belgisch consulaat vinden om die paspoorten te regelen. Karma sloeg toe! We hadden enorm veel geluk dat er in Los Angeles zelf zich nog een Belgisch consulaat bevond! We hadden even goed nog 500 kilometer verder mogen rijden om eentje tegen te komen.

Het was ondertussen na 19u00, dus het was al gesloten. Neerslachtig gingen we een hamburgertje eten in de McDonalds. Want daar was tenminste wi-fi. Mijn ouders verrichtten wat opzoekwerk en mama belde zelfs naar 'het nummer voor noodgevallen' van het Belgisch consulaat te Los Angeles. We hadden een afspraak om half 10 de volgende ochtend. Oef. Wat hadden we nu nog nodig? Pasfoto's. De vrouw aan de telefoon - die trouwens gewoon Nederlands sprak - raadde ons de CVS  aan. Die winkel was nog tot laat open en je kon er pasfoto's maken. (Daar stond ik overigens helemaal prachtig op.)

Goed. Pffff. Een hele last van onze schouders. We kwamen terecht in een Comfort Inn hotel, heel erg laat, natuurlijk. En zo eindigde deze dramatische dag nog met een s'mores frappuccino in de Starbucks. Starbucks, echt waar, ik ben het zo moe. Ik raad het trouwens niet aan die s'mores frappuccino.


De volgende ochtend kregen wij onze tijdelijke paspoorten. We geraakten wel thuis. Gelukkig maar.

Het is natuurlijk nog steeds verschrikkelijk van die foto's. 2 weken foto's kwijt. Natuurlijk ga ik wel nog gewoon schrijven over mijn belevenissen. Een alternatief is mijn travel journal. Dat ging ik toch wel sowieso een keer laten zien.

Nu begrijpen jullie ook wel waarom ik met dag 22 wilde beginnen. Wat een verhaal zeg.

De wijze raad van tante Elena: bewaar je foto's op 2 plekken en houd die paspoorten ALTIJD bij je.

You May Also Like

7 reacties

  1. oh, jij hebt een geweldige vakantie gehad in de VS lijkt me! toffe foto's <3

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jaaa, ik heb er echt van genoten! Dank je wel!

      Verwijderen
  2. Wat rot van die paspoorten en de computer.Gelukkig is het allemaal nog goed afgelopen. Hopelijk kon je verder nog wel van je reis genieten. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja hehe, maar ja, de herinneringen zijn voor eeuwig!

      Verwijderen
  3. Ohnee, dat is zo jammer!! Ik zet mijn foto's sinds deze zomer ook rechtstreeks in de cloud ... Gelukkig dat het wel in orde kwam met de paspoorten. Het is gewoon balen, maar die zalige reis kan niemand nog van jullie afnemen :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeker doen, ik baal nog steeds. :d We hebben inderdaad veel geluk gehad, maar dat verhaal neem je natuurlijk ook weer mee :)

      Verwijderen
  4. Oh wauw, je hebt wel echt onwijs mooie foto's gemaakt! Ik kom er NU pas achter dat je bent geswitcht naar een nieuwe blog. Vervelend van die spullen. Maar gelukkig kan niemand deze geweldige reis van je afnemen! Liefs Florentine

    BeantwoordenVerwijderen